Numer katalogowy: 43

Natalia Lach–Lachowicz (Natalia LL)(ur. 1937)

Sztuka konsumpcyjna, 1972

fotografia czarno-biała, lifetime print; 22 × 23 cm
sygnowana i opisana na odwrocie: „NATALIA LL | SZTUKA KONSUMPCYJNA | CONSUMER ART | 1972
Wytarty napis z tyłu: „fotografia w formacie 100×100 cm jest w kolekcji Muzeum Sztuki w Łodzi.”

Reprodukowana:

  • Permafo–Sum: Prace Natalii LL 1970–1973, Galeria Permafo – Klub Związków Twórczych, Wrocław 1973

Estymacja: 10 000–20 000 zł ●

Cena wylicytowana: 21 000 zł

Natalia Lach-Lachowicz znana pod pseudonimem Natalia LL, uznawana jest za jedną z najważniejszych polskich artystek wizualnych drugiej połowy XX wieku. W latach 1957–1963 studiowała w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu. Od 1964 należy do Związku Polskich Artystów Fotografików. Już w czasie studiów zajmowała się fotografią. W latach 70. działała także na polu performansu, wideo i instalacji. W 1970 roku razem z mężem Andrzejem Lachowiczem, Zbigniewem Dłubakiem oraz krytykiem Antonim Dzieduszyckim założyła grupę i Galerię PERMAFO, funkcjonującą we Wrocławiu do roku 1981. Wspólnie artyści realizowali program popularyzacji sztuki konceptualnej i nowych mediów oraz autorskiej tzw. sztuki permanentnej, w galerii zaś wystawiane były prace najwybitniejszych postaci ówczesnej sceny artystycznej, m.in. Beuysa, Kosutha czy małżeństwa Becherów.

Od 1975 roku Natalia LL włączyła się do międzynarodowego ruchu sztuki feministycznej biorąc udział w licznych sympozjach i wystawach.  W 1974 roku zaczęła tworzyć swój najbardziej znany cykl fotografii pt. „Sztuka konsumpcyjna”.

Hasło konsumpcji pojawiło się w twórczości Natalii LL na początku lat. 70. XX wieku. Rewolucyjne i przewrotne połączenie wątku kobiecej seksualności z komentarzem do siermiężnej rzeczywistości PRL sprawiło, że Natalia LL stała się ikoną sztuki feministycznej i społecznej, legendą neoawangardy i sztuki konceptualnej. Jej najbardziej znane serie prac „Sztuka konsumpcyjna” i „Sztuka postkonsumpcyjna” to serie czarno-białych i kolorowych fotografii oraz filmów, gdzie rejestracja obejmuje przede wszystkim czynności i działania przeradzające się w gesty, a następnie w znaki. Artystka operuje dwuznacznością, w której proste czynności jedzenia przeradzają się w wyrafinowaną erotykę poddając w refleksję system powszechnie stosowanych w komunikacji kodów. Fotografowane kobiety zjadają w rozerotyzowany sposób egzotyczne (w czasach PRL wręcz luksusowe) produkty: banany, arbuzy, parówki czy kisiel. W polskiej sztuce były to pierwsze manifestacje kobiecej seksualności odważnie wykorzystujące skojarzenia falliczne oraz poddające krytyce kulturę patriarchalną i męską dominację.

Stypendystka Fundacji Kościuszkowskiej w Nowym Jorku (1977). Pełniła funkcję komisarza I i II Międzynarodowego Triennale Rysunku we Wrocławiu (1978-81). Stypendystka „Verein Kultukontakte” w Wiedniu (1991) oraz „PRO-HELVETIA” w Szwajcarii (1994).

ul. Złota 48/54
00-120 Warszawa
budynek Hotelu Mercure
(wejście od pasażu za budynkiem „Złota 44”)