Numer katalogowy: 11

Marian Bogusz(1920 –1980)

Bez tytułu 1970

technika własna, olej, fumage / płótno
81 × 60 cm
opisany na odwrociu z dedykacją: MARIAN
BOGUSZ | DLA | MAJKI I JANA | DOBSONÓW
| 2.VI.70 | mbogusz

Proweniencja:
Kolekcja prywatna, Polska

Estymacja: 25 000 – 35 000 PLN ●

Cena wylicytowana: Obiekt niedostępny

Marian Bogusz – malarz, rzeźbiarz, scenograf; jeden z najważniejszych animatorów
powojennego życia artystycznego na terenie całego kraju. Wybuch
II wojny światowej i uwięzienie w nazistowskim obozie Mauthausen sprawiło,
że studia artystyczne podjął dopiero pod koniec lat 40. XX wieku,
mając już niemal 30 lat. Malarstwa uczył się w warszawskiej Akademii Sztuk
Pięknych pod kierunkiem m.in. Jana Cybisa, jednocześnie współtworząc
Klub Młodych Artystów i Naukowców. Przyczynił się także do organizacji
przełomowych Wystaw Sztuki Nowoczesnej (Kraków 1948–49, Warszawa
1957 i 1959). Tuż przed odgórnym narzuceniem doktryny socrealistycznej
na środowiska artystyczne, Bogusz zaczął tworzyć pierwsze kompozycje
abstrakcyjne o surrealistycznym rodowodzie. Z czasem jednak zwrócił
się w kierunku malarstwa figuratywnego (choć nadal o surrealizujących
formach), w którym operował bogatą symboliką i literackimi nawiązaniami,
w myśl autorskiego postulatu sztuki metaforycznej. W reakcji na
konserwatyzm głównego nurtu w sztuce, wraz z Kajetanem Sosnowskim
i Zbigniewem Dłubakiem założył Grupę 55 oraz związaną z nią Galerię
Krzywe Koło w Warszawie – jedną z pierwszych w powojennej Polsce
placówek prezentujących sztukę współczesną. Dopiero pod koniec lat 50.
Bogusz powrócił do sztuki bezprzedmiotowej – tym razem inspirowanej
francuskim taszyzmem i malarstwem materii – tworząc liczne obrazy
o reliefowych wypukłościach grubo kładzionej farby. Zrezygnował wówczas
z forsowanej wcześniej metaforyczności dzieła na rzecz wyeksponowania
jego autonomicznych walorów.
W niedługim okresie przypadającym na lata 1969–1970, artysta zainteresował
się techniką fumage – „malarstwa ogniem”, opracowanego w latach 30.
przez surrealistę Wolfganga Paalena. Zgodnie z jego metodą, rozpięte na
suficie płótno odymiane jest ogniem i sadzą z zapalonej świecy. Fumages
Bogusza uporządkowane były w jednolitą strukturę wyznaczaną przez linie
czy kręgi. Doskonałym przykładem tego krótkotrwałego, choć niezwykle
oryginalnego eksperymentu, jest prezentowane płótno z roku 1970.

ul. Złota 48/54
00-120 Warszawa
budynek Hotelu Mercure
(wejście od pasażu za budynkiem „Złota 44”)