Numer katalogowy: 16

Jacek Sienicki(1928–2000)

Bez tytułu (Postać we wnętrzu) 1981

olej / płótno
145 × 105 cm
sygnowany i datowany śr.g.: 3 VIII 81, J. S.

Estymacja: 80 000 – 90 000 PLN ●

Cena wylicytowana: 70 000 PLN *

Jacek Sienicki – malarz i pedagog, związany z warszawskim środowiskiem
artystycznym. W latach 1948–54 studiował na tamtejszej ASP w pracowni
m.in. Marka Włodarskiego, jednak najważniejszym nauczycielem i późniejszym
mistrzem Sienickiego był Artur Nacht-Samborski, u którego uzyskał
dyplom. Zadebiutował w roku 1955 na słynnej Ogólnopolskiej Wystawie
Młodej Plastyki „Przeciw wojnie – przeciw faszyzmowi” w warszawskim
Arsenale, której był inicjatorem i współorganizatorem. Programowo wielu
uczestników wystawy deklarowało zerwanie z akademicką dominacją
koloryzmu, Sienicki jednak nie odciął się od wpływu Nachta-Samborskiego
i do pewnego stopnia przez cały okres swojej twórczości pozostał wierny
poetyce wypracowanej jeszcze w czasie studiów.
Wzorem kolorystów – ale także choćby Cézanne’a – Jacek Sienicki skupiał
się na kilku wybranych i wielokrotnie studiowanych motywach: wnętrzach
pracowni, miejskich pejzażach, martwych naturach, więdnących roślinach
o wanitatywnym wydźwięku. Ludzka postać ujmowana jest na ogół syntetycznie,
surowo, pocięta jest grubymi ekspresyjnymi liniami, choć przy
zachowaniu dozy realizmu i – w przypadku portretów – indywidualnego
rysu fizjonomii. Paleta, jaką posługuje się artysta, obejmuje przeważnie
barwy zgaszone, ziemiste, często niemal monochromatyczne.
Prezentowane płótno z roku 1981 w dużym formacie łączy w sobie najlepsze
cechy malarstwa Jacka Sienickiego. Artysta, który wśród swoich niedoścignionych
wzorów wymieniał Olgę Boznańską, podobnie jak ona mistrzowsko
operuje zniuansowanymi szarościami, lecz jego ekspresyjny sposób prowadzenia
pędzla daleki jest od impresjonistycznej miękkości. Przywodzi
raczej na myśl fakturowe malarstwo Anselma Kiefera, zaś umieszczona
w centrum kompozycji ludzka sylwetka budzi skojarzenia z wysmukłymi,
kanciastymi rzeźbami Giacomettiego. Człowiek u Sienickiego jest wyalienowany,
umieszczony w niepokojącej abstrakcyjnej „scenografii”. Czas
powstania pracy – u progu stanu wojennego – może sugerować polityczny
komentarz i refleksję nad losem jednostki w mrocznych realiach późnego
PRL-u. Inny wybitny artysta z kręgu „Arsenału”, Jacek Sempoliński, przyrównał
obrazy swojego kolegi do „ściemniałych luster” *. Trafnie oddaje to
ducha malarstwa Jacka Sienickiego – utrzymanego w ciemnych barwach,
syntetycznego, o „zamazanych” kształtach, ale zawsze figuratywnego,
nierozerwalnie złączonego z rzeczywistością, której artysta był wnikliwym
obserwatorem.

„Ściemniałe lustra, świat cofnięty, przesłoniony. Ale przesłonięcie
zawsze nas zaskakuje, zatrzymuje tam, gdzie naprawdę
jesteśmy” *.

* J. Sempoliński, Malarstwo Jacka Sienickiego, w: Jacek Sienicki.
Malarstwo i rysunek, kat. wystawy, Muzeum Archidiecezji
Warszawskiej, Warszawa 1992, s. 2.

ul. Złota 48/54
00-120 Warszawa
budynek Hotelu Mercure
(wejście od pasażu za budynkiem „Złota 44”)